Zewnątrzwątrobowe zespolenie wrotno-oboczne – specyfika choroby i leczenie
Wstęp
Zewnątrzwątrobowe zespolenie wrotno-oboczne (EHPSS, ang. extrahepatic portosystemic shunt) to wrodzona lub nabyta wada naczyniowa, polegająca na nieprawidłowym połączeniu naczyń układu wrotnego z naczyniami układu systemowego (3). Doprowadza to do patologicznego stanu, w którym krew z układu wrotnego omija wątrobę i trafia bezpośrednio do krążenia ogólnego, z pominięciem procesów metabolicznych i detoksykacyjnych (3, 9). Ponadto krew z układu wrotnego w ok. 75% zaopatruje odżywczo wątrobę, a tylko ok. 25% ukrwienia czynnościowego stanowią tętnice wątrobowe (1, 3). Spływ żylny stanowią żyły wątrobowe odprowadzające krew bezpośrednio do żyły głównej doogonowej. W związku z tym, w sytuacji wystąpienia zewnątrzwątrobowego krążenia wrotno-obocznego, wątroba ulega stopniowym zmianom niedokrwiennym i degeneracyjnym (3). W zależności od stopnia zmian degeneracyjnych oraz typu zespolenia rozmiar łożyska naczyniowego układu wrotnego śródwątrobowego także ulega zmianom atroficznym, co implikuje ryzyko powikłań w postaci wystąpienia nadciśnienia wrotnego, zarówno w przebiegu choroby, jak i po skutecznym zabiegu operacyjnym (13). Kaskada następstw wynikająca z obecności patologicznego połączenia naczyniowego sprawia, że proces choroby wyraźnie postępuje w czasie, a leczenie zachowawcze, choć nierzadko spowalnia progresję zmian, nie jest skuteczne w dłuższej perspektywie (9).
Rodzaj i stopień nasilenia objawów klinicznych jest zależny jest od wielkości przecieku i stopnia zmian wtórnych (3). Objawy nie są specyficzne i obejmują między innymi: apatię, gorszy przyrost masy ciała, pogorszenie samopoczucia (zwłaszcza po posiłku), biegunki, wymioty, krwiomocz, gorączkę, objawy otępienne, napady drgawkowe oraz, w ciężkich przypadkach, nadciśnienie wrotne i zgon (3, 9). Wystąpienie objawów klinicznych może [...]
którzy mają wykupiony dostęp.
i ciesz się merytoryczną wiedzą!
POSTĘPOWANIA
w weterynarii
